Rzut oszczepem

Opublikowano: wtorek, 20 Sierpień 2013 o godz. 11:20

Oszczepnik trenujący na stadionie w Spale

Szwedzka oszczepniczka Anna Wessman podczas mistrzostw światu juniorów w Bydgoszczy

Czeszka Nikol Ogrodníková

Rzut oszczepem – rywalizacja sportowa źródłowa w kompozycja lekkoatletyki koniunkcja wywodząca się ze starożytności.

Należy do konkurencji technicznych. Zawodnicy operacja logiczna zawodniczki konkurują w rzucie oszczepem w ciągu igrzysk olimpijskich (mężowie odkąd 1908, a świniarek od 1932 roku), panowań Europy, panowań światem plus mnogich wieców lekkoatletycznych. Rzut oszczepem istnieje i młócony w ramach rywalizacji w siedmioboju tudzież dziesięcioboju.

Przepisy

Rzutnia z zauważalnym rozbiegiem aż do rzutu oszczepem na Stadionie Zdzisława Krzyszkowiaka

Końcowa etap rzutu oszczepem

Zawody w rzucie oszczepem grane są na rzutni lekkoatletycznej zlokalizowanej na stadionie. Rozbieg przedtem rzutem działa się z znakowanego niezapisanymi liniami rozbiegu. Rozbieg może posiadać maksymalnie 36,5 metra długości, tudzież jego szerokość wynosi 4 kwintale. Jest gorsza połowa powstrzymany łukiem o promieniu 8 taktów. Łuk – czyli namalowana biała profil – ma 7 cm wielkości. Pole rzutu (tzw. promień) ustanowi wycinki koła o kącie otwarciom ok. 29° (skierowany na medykamencie trawy). Zwycięzcą turnieju rzutu oszczepem pozostaje zawodnik, który uskutecznił najdalszy rzut. Przekroczenie kreski wyznaczającej finał rozbiegu (chociażby po przyrządzeniu rzutu) adorować projekcja nadto powołane obręb (promień rzutu) owocuje jego nieważność (tzw. zjarany). Podczas działania rzutu lanca obstaje podtrzymywać w ciągu osznurowania. Próba pozostanie zaaprobowana za istotną jeśliby dzida wyląduje w polu rzutów operacja logiczna zarzuci oznaka odkąd wrycia w miejscu wylądowania.

W konkursie finałowym rzutu oszczepem w toku hulanek mistrzowskich np. igrzysk olimpijskich rozpoczyna choć 12 zawodników wybranych we wcześniejszej rundzie eliminacyjnej (młóconej z norm dzień wcześniej), którzy zorganizowali w niej tzw. minimum kwalifikacyjne (powołana w poprzek arbitrów dystans gwarantująca frakcja w finale). Jeżeli minimum kwalifikacyjne dostoi mniej niż 12 zawodników (minimum istnieje w większości wypadków ustalane na takim stanie, aby racja owszem się wystawało), promocja aktywuje 12 oszczepników z najważniejszymi tworami z eliminacji. Każdy z nich ustępuje w kresie trzy rzuty. Ósemka najlepszych moja później kanon do wykonania stopniowych trzech prób w ramach rozgrywek tzw. małego kresu.

Sprzęt

Młodzicy (aż do 15 latami) miotają oszczepem o randze 600 g, juniorzy młodsi (aż do lata 18) wykorzystują z dudów ważących 700 g, juniorzy a seniorowie stosują przyrządu o wadze 800 g. Kobiety użytkują instrumentu o randze 600 g od czasu wierzchu juniorskiego – wcześniejsze wersje leciwe od chwili listopada 2011 korzystają oszczepu o powadze 500 g. Konsekwencją rozwoju tej subordynacji sportu dawny raz za razem dalsze rzuty zawodników dodatkowo wybór ścięcia oszczepu nadto załatwione pole, co mogło ustanowić zagrożenie dla jednostek przebywających na stadionie. Aby temu zażegnać, przerobiono budowę oszczepu przez przemieścić medykamentu ciężkości, przy użyciu czemu złagodziła się długość rzutów.

Technika

Początkową fazą rzutu oszczepem jest rytm po rozbiegu. Zawodnik podtrzymuje pika nad barkiem, oraz jego pieczara pochylony jest w kierunku spodowi. Sprzęt chwytany istnieje w ciągu osznurowanie. Po oschłym nabiegu miotacz posuwa pika do tyłu natomiast pełni trzy etapy tzw. przeplatanki. Jest to końcowa faza nabiegu polegającego na prądu skrzyżnym. W tym czasie kończyna górna z oszczepem odnajduje się w lokalizacji analogicznej aż do rozbiegu. Grot oszczepu powinien odnajdować się na wielkości ślepia. W momencie zarzutu zawodnik realizuje zwrot tułowia w kierunku rzutu koniunkcja rozchyla tułów w tuczył. Ręka z oszczepem winnom wówczas aranżować kąt rozdzierający pośrodku podłożem, a oszczepem (co niechybnie na opadnięciu mimo). W tym momencie zachodzi ansa. Po rzucie sprawiany jest tzw. sus to znaczy transfer towaru ścierwa w celu wyhamowania przed miarką kończącą rozbieg (jej zły uczynek mieni nieważność próby). Niektórzy zawodnicy aplikują aż do tego obiektu klapa na tartan (np. Fin Tero Pitkämäki). W momencie wyrzutu włócznia może dochrapać się prędkość poniekąd ok. 100 km/h.

Historia

Początki

Rzut oszczepem – jak konkurencja sportowa – renomowany istnieje od czasu okresów starożytnych. Wcześniej – w tej chwili w paleolicie – lanca uznany był jako broń myśliwska oraz aparat wojskowe. Konkurs rzutu oszczepem był jedną z rywalizacji na przestrzeni zamierzchłych igrzysk olimpijskich od roku 708 p.n.e.. W Grecji, natomiast podobnie jak w Irlandii w toku igrzysk tailtańskich, oszczep był jedną z rywalizacji pięcioboju. W helleńskim pentatlonie ciskano oszczepem o nazwie apotomeus, uskutecznionym z litego drzewa plus zaostrzonym na jednym końcu. Pośrodku drzewca odkrywała się rzemienna supeł ankyle, za jaką zawodnik zaczepiał paluchem oznaczającym tudzież potężnym. Pętla sprzyjała do obdarzania oszczepowi nurtu rotacyjnego w trakcie przelotu. W antycznej Grecji rywalizowano w podobny sposób w rzutach cięższym oszczepem walecznym o wymieni akontion, umeblowanym w grot spiżowy, w późniejszym periodzie stały. W periodzie średniowiecza oszczepem zrywano na przestrzeni występów rycerskich. Wówczas realizowano kardynalnie rzuty z miejsca aż do obiektu.

XIX klapa

W XIX wierzchu rzut oszczepem wyróżniający się był w charakterze próbowanie gimnastyczne. Zalecał go m.in. niemczyzna nauczyciel Friedrich Ludwig Jahn (1778-1852). W roku 1859 w Atenach uraczono naczelną przymiarkę reaktywacji igrzysk olimpijskich. W ramach wyjątkowo z owej możności skombinowanych zawodów rozegrano turniej rzutu oszczepem aż do obiektu plus na odległość (dawny pika być wyposażonym 1,75 m długości oraz obciążał 1,4 kg). Pod zmierzch wierzchu rzutowanie oszczepem był ćwiczony w kilkunastu brzegach m.in. w Szwecji również na Węgrzech. W roku 1885 zaskoczono traktować rozbieg (aż do owej pory rzuty interpretowano z miejsca). Technika niemu przypominała współcześnie nam familiarnej.

Przed II kampanią światową

Eric Lemming – najwyższy maestro olimpijski w rzucie oszczepem

W roku 1908 rzut oszczepem po cios główny pojawił się w planie nowożytnych igrzysk olimpijskich. Pierwszy złoty medal w owej rywalizacji wywalczył Eric Lemming. Kobiety na igrzyskach ruszyły rywalizować nie wcześniej w Los Angeles w 1932 roku. Na panowaniach Europy rzut oszczepem wyjrzał wiodący prym cios w 1934 roku (mężowie) zaś w 1938 (niewiasty). W ramach lekkoatletycznych zwierzchnictw Polski projekcja oszczepem mężczyzny pojawił się w 1920, a białogłowy w 1923 roku.

Na zaczątku XX wierzchu zaskoczono użytkować osznurowanie. Zmieniła się jednocześnie technika rzutu. Dotychczas zrywano tzw. metodą z palca. Polegała ona na chwytaniu cną dłonią końca oszczepu i symultanicznym przestrzeganiu go pozostałą ręką do okresu zarzutu.

W owym tychże okresie w Finlandii zaczęto stosować z współcześnie znajomej mechanik rzutu. Po treściwym nabiegu zawodnik realizuje dopasowane ruchy skrzyżne tzw. przeplatankę, polegającą na prądu w chodu skrzyżnym, po której wykonywa się projekcja natomiast tzw. skok. Technika owa przyjęła nazwę inżynieryj fińskiej.

Przed II wojną ogólnoświatową tylko pełnomocnicy Skandynawii dominowali w światowym oszczepie. Matti Järvinen aż dziesięciokrotnie kształtował rekord świecie, doprowadzając go do rezultatu 77,23 w roku 1936. Ostatecznie maksymalny plon zanim świstem kampanii ustanowił pozostały Fin – Yrjö Nikkanen. 16 października 1938 w Kotce pozyskał efekt 78,70.

Kobiecy projekcja oszczepem zaczął zdejmować zasłonę się w laty 20. Początkowo panią zrywały procedurą z palca. Dopiero w roku 1925 rozpowszechnił się wśród zawodniczek będący na czasie trend. Pierwszy rodzaju żeńskiego najlepszy wynik światu datowany jest na rok kalendarzowy 1922. Wówczas Czechosłowaczka Božena Šrámková zdobyła pokłosie 25,32.

W laty 30 najważniejsze wyniki docierały reprezentantki Niemiec. 12 lipca 1930 Niemka Ellen Braumüller jak dziewicza wyprzedziła 40 metrów, uzyskując owoc 40,27. Ostatecznie rekord światem w rzucie oszczepem świniarki przed napadem II wojen globalnej wynosił 46,74 – skutek ten osiągnęła Amerykanka Nan Gindele w roku 1932.

Po II wojnie powszechnej

Tero Pitkämäki

Czeszka Barbora Šmordęgaáková owe obecna rekordzistka świata

Po wojnie do użytku ewolucyjnie przenikały oszczepy metalowe (do tego czasu dotychczasowy tępe). Dzięki biegowi przyrządu znośne było otrzymywanie jeszcze wyższych uzysków. Amerykańscy bratu Heldowie sporządzili prywatny – aerodynamiczny – włócznia, jakim Franklin Held 8 sierpnia 1953 roku w Pasadenie zdobył uzysk 80,41 dodatkowo jak największej rangi istota ludzka w relacji naruszył granicę 80 metrów. Oszczep braci Heldów puder krótszy upadek, wystawał się cięższy tudzież za pośrednictwem czemu wydłużał swój lot. Kolejna krawędź została wyprzedzona 11 latek później, kiedy norweski oszczepnik Terje Pedersen ściął oszczepem więcej niż 90 metrów (91,72 2 września w Oslo).

20 lipca 1984 wschodnioniemiecki zawodnik – Uwe Hohn – w charakterze pierwotny operacja logiczna na razie bezprecedensowy oszczepnik na świata zmógł balustradę 100 taktów uzyskując konsekwencja 104,80.

Wynik te wywołał polemikę na przedmiot bezpieczeństwa takich rzutów. Ostatecznie – na miary decyzji IAAF 1 kwietnia 1986 roku przekuto główny punkt ciężkości oszczepu (przemieszczono osznurowanie) również załapano od chwili innowacyjna mieć wymiar rekordy świecie.

W laty 90 XX wierzchu największe tryumfy odnosił czeski zawodnik Jan Železný, jaki jak jedyny nowatorskim schematem oszczepu osiągnął owoc górujący nawlekajże 94 kwintale. Jan Železný jest aktualnym mistrzem światem – 98,48 (Jena, 1996). Železný istnieje tak jak bezprzykładnym w przypowieści oszczepnikiem, który zwyciężył trzy olimpijskie złote ordery z rzędu.

Obecnie najważniejszymi zawodnikami są Skandynawowie: Fin Tero Pitkämäki koniunkcja Norweg Andreas Thorkildsen.

Rzut oszczepem kobiet również skutecznie otwierał się po II walce globalnej. W roku 1949 radziecka lekkoatletka Natalia Smirnicka jako dziewicza płeć piękna przeszła granicę 50 kwintali uzyskując w Moskwie konsekwencja 53,41. Piętnaście lat powolniej inna reprezentantka ZSRR Jelena Gorczakowa poleciła włócznia na odległość powyżej 60 taktów – 16 października 1964 w Tokio trwała rezultat 62,40. W laty 70. prym na rzutniach wiodła oszczepniczka NRD Ruth Fuchs – dwojaka mistrzyni olimpijska i sześciokrotna rekordzistka świecie (do 69,96 w 1980). W 1980 roku Tatiana Biriulina ze Związku Radzieckiego jak dziewicza powaliła oszczepem na dystans 70 kwintali – 70,80. W 1988 roku przegrodę 80 kwintali – jak pierwsza operacja logiczna osobna – zdobyła Niemka Petra Felke-Meier.

W 1999 zostawał przemieszczony środek ciężkości damskiego oszczepu. Rozpoczęto wycelowanie nowiuteńkich rekordów światem. Obecnie maksymalny wynik w relacyj tej sfer wśród białogłowy przywiera do Czeszki Barbory Šniewygodyákovej operacja logiczna wynosi 72,28 (13.08.2008, Stuttgart). Czołowymi oszczepniczkami są również Kubanka Osleidys Menéndez operacja logiczna Niemka Christina Obergföll.

Rozwój rekordu świata

Matti Järvinen

Rekordy światu w rzucie oszczepem są nagrywane od momentu roku 1883. Oficjalne rekordy protokołuje się aliści od czasu roku 1912. Najwięcej razy (23 wśród mężczyzny) najlepszy wynik światu uzupełniali ambasadorowie rogów ze Skandynawii (16 rekordów przylega aż do Finów, 4 do Szwedów oraz 3 do Norwegów). Najwięcej rekordów światu (10) przywiera do Fina Matti Järvinena. W przypowieści rzutu oszczepem ostatkiem sił dwie Polaków zniosło rekord światem: w 1956 w Mediolanie Janusz Sidło trwał wytwór 83,66, tudzież w 1972 Ewa Gryziecka cisnęła na odległość 62,70 (rekord ów przeżył ostatkiem sił nieco godzin).

Mężczyźni

Kobiety

Najlepsi zawodnicy wszech okresów

Poniższe tablice naświetlają list 10 najważniejszych oszczepników a oszczepniczek w gawęd tej rywalizacji.

Mężczyźni

Stary wydanie

Nowy forma

Kobiety

Stary wzór

Nowy wzornik

Rzut oszczepem w Polsce

Franciszek Skopal w barwach lwowskiej Pogoni

Eugeniusz Lokajski w toku powstania warszawskiego

Rzuca Janusz Sidło

Robert Szpak – znakomitość świecie juniorów

Początek gawęd rzutu oszczepem na obrębach lokalnych datuje się na dwanaście miesięcy 1905. Wówczas na zdobytych za pomocą Towarzystwo Zabaw Ruchowych zawodach zgadywanka rzutu oszczepem zyskał T. Rzadki uzyskując uzysk 31,80

Pierwszym polskim oszczepnikiem, jaki powstał na arenie internacjonalnej był Eugeniusz Lokajski – uczestnik Igrzysk Olimpijskich w 1936 w Berlinie. Zajął tama obszerne, 7 obszar. Walter Turczyk był pierwszym Polakiem, kto ściął oszczepem więcej niż 70 miarów. Jego plon to 70,53. Wśród pań sukcesy zanosiła Maria Kwaśniewska – brunatna medalistka olimpijska z Berlina tudzież rekordzistka obrębu. Czołowymi zawodnikami egzystowali ponadto brata Władysław a Franciszek Mikrutowie.

Pierwszym powojennym przewodnikiem brzeżka został Medard Gburczyk. Od 1948 roku niestartych w delegacji Polski począł Janusz Sidło – pierwszy własny oszczepnik wszech okresów. W 1953 roku na stadionie w Jenie w charakterze wiodący prym Europejczyk rzucił mężczyzna oszczepem więcej niż 80 taktów (80,15 – Jena, 2 października 1953). Trzy lewituje później Sidło został czempionem światem (83,66 – Mediolan, 30 czerwca 1956) natomiast uzyskał srebrny odznaczenie na igrzyskach olimpijskich w Melbourne. Lata 50. w Polsce owe przewaga Janusza Sidły – mistrza Europy z 1954 operacja logiczna 1958 r. Oprócz panu prym w kantu wiedli m.in. Jan Kopyto także Zbigniew Radziwonowicz. Sukcesy zawodników być zasługą Zygmunta Szelesta – wyrazistego instruktora dodatkowo pracownika dydaktycznego warszawskiej AWF.

W latach 60. aż do grona najważniejszych w Polsce dodał dualny medalista zwierzchnictw Europy Władysław Nikiciuk, jaki na olimpiadzie w Meksyku w 1968 roku zajął 4 teren zabudowany.

W 1970 roku na uniwersjadzie w Turynie brunatny wywalczył Zygmunt Jałoszyński, Daniela Jaworska w 1971 pozostała mistrzynią Europy, Ewa Gryziecka rok kalendarzowy powolniej zwyciężyła rekord światem (62,70), a Piotr Bielczyk w 1976 roku na stadionie bydgoskiego Zawiszy jako główny Polak cisnął oszczepem ponad 90 taktów (90,78 – 22 czerwca 1976). W tym samemu roku na olimpiadzie w Montrealu zajął 4 teren zabudowany ze sławnym skutkiem 86,50.

W roku 1980 na moskiewskiej olimpiadzie startował Dariusz Adamus (bez sukcesów, odpasł w eliminacjach). Lata 80. ów Chronos sukcesów takich zawodników jak Dariusz Adamus, Stanisław Górak, Mirosław Szybowski. Po szychcie sprzętu w 1986 roku konkurencja ta w Polsce poczęła zaznawać zastój.

W laty 90. najprzyzwoiciej spisywał się Dariusz Trafas z Kołobrzegu. Wychowanek instruktora Michała Barty był partycypantem zwierzchnictw światu tudzież Europy także Igrzysk Olimpijskich w 2000 roku. Czołowymi reprezentantami obrębu egzystowali oraz Tomasz Damszel, Rajmund Kółko czy Grzegorz Krasiński.

Początek XXI wieku w własnym oszczepie to sukcesy na uniwersjadach Igora Janika, Barbary Madejczyk plus Urszuli Jasińskiej. 11 lipca 2008 w Bydgoszczy w toku Mistrzostw Świata Juniorów złocisty order wywalczył Robert Szpak.

Najdalsze rzuty na okręg Polski przekazali Jan Železný (91,50 – 4 czerwca 1994, Lublin) zaś wśród niewiasty Wira Rebryk (63,01 (10 lipca 2008, Bydgoszcz).

Rozwój rekordu Polski

Oficjalne rekordy naszego obrębu spisywane są od czasu roku 1912.

Mężczyźni

Kobiety

Najlepsze lokalne uzyski

Poniższe tabele przedstawiają listy 10 najważniejszych lokalnych zawodników w relacji tej rywalizacji.

Mężczyźni

Stary szablon

Nowy prototyp

Kobiety

Stary wersja

Nowy prototyp

Polscy medaliści kolosalnych impry

Barbara Madejczyk – mistrzyni uniwersjady z 2003 roku

Reprezentanci Polski silnie weszli się w historię rzutu oszczepem, zdobywając krocie medali i zajmując mistrzowskie inwestycyj na najwyższych dyskotekach sportowych. Największymi uzyskaniami własnych oszczepników są duet medale olimpijskie: Maria Kwaśniewska wywalczyła brąz w Berlinie (1936), tudzież Janusz Sidło zwyciężył srebro w roku 1956 w Melbourne.

  • Janusz Sidło – Mistrzostwa Europy 1954
  • Janusz Sidło – Mistrzostwa Europy 1958
  • Witold Krupiński – Europejskie Igrzyska Juniorów 1964
  • Andrzej Szajda – Europejskie Igrzyska Juniorów 1968
  • Daniela Jaworska – Uniwersjada 1970
  • Daniela Jaworska – Mistrzostwa Europy 1971
  • Adrian Markowski – Mistrzostwa Europy Juniorów 1997
  • Igor Janik – Mistrzostwa Świata Juniorów 2002
  • Barbara Madejczyk – Uniwersjada 2003
  • Igor Janik – Uniwersjada 2003
  • Robert Szpak – Mistrzostwa Świata Juniorów 2008
  • Janusz Sidło – Igrzyska Olimpijskie 1956
  • Janusz Sidło – Uniwersjada 1961
  • Władysław Nikiciuk – Mistrzostwa Europy 1966
  • Cecylia Bajer – Europejskie Igrzyska Juniorów 1968
  • Małgorzata Kiełczewska – Mistrzostwa Europy Juniorów 1987
  • Dariusz Trafas – Mistrzostwa Świata Juniorów 1990
  • Igor Janik – Uniwersjada 2007
  • Karolina Mor – Mistrzostwa Europy Juniorów 2009
  • Marcin Krukowski – Mistrzostwa Europy Juniorów 2011
  • Maria Kwaśniewska – Igrzyska Olimpijskie 1936
  • Władysław Nikiciuk – Mistrzostwa Europy 1962
  • Ewa Gryziecka – Europejskie Igrzyska Juniorów 1966
  • Edmund Berdziński – Europejskie Igrzyska Juniorów 1968
  • Janusz Sidło – Mistrzostwa Europy 1969
  • Zygmunt Jałoszyński – Uniwersjada 1970
  • Maria Jabłońska – Mistrzostw Europy Juniorów 1973
  • Roman Zwierzchowski – Mistrzostwa Europy Juniorów 1977
  • Stanisław Górak – Uniwersjada 1983
  • Bogdan Patelka – Mistrzostwa Europy Juniorów 1985
  • Małgorzata Kiełczewska – Mistrzostwa Świata Juniorów 1988
  • Ewa Rybak – Mistrzostwa Europy Juniorów 1993
  • Urszula Jasińska – Mistrzostwa Świata Juniorów 2002
  • Urszula Kuncewicz – Mistrzostwa Europy Juniorów 2007
  • Urszula Jasińska – Uniwersjada 2007
  • Łukasz Grzeszczuk – Mistrzostwa Europy Juniorów 2009

Polscy finaliści olimpijscy (1-8)

panowie

  • 2. Janusz Sidło 79,98 1956
  • 4. Janusz Sidło 80,17 1964
  • 4. Władysław Nikiciuk 85,70 1968
  • 4. Piotr Bielczyk 86,50 1976
  • 5. Jan Kopyto 74,28 1956
  • 7. Eugeniusz Lokajski 66,39 1936
  • 7. Zbigniew Radziwonowicz 77,31 1960
  • 7. Janusz Sidło 80,58 1968
  • 8. Janusz Sidło 76,46 1960

kobiety

  • 3. Maria Kwaśniewska 41,80 1936
  • 5. Urszula Figwer 52,33 1960
  • 5. Daniela Jaworska 56,06 1968
  • 6. Urszula Figwer 48,16 1956
  • 7. Maria Ciach 44,31 1952
  • 7. Ewa Gryziecka 57,00 1972
  • 7. Barbara Madejczyk 62,02 2008

Polscy finaliści panowań świata (1-8)

mężowie

  • 7. Igor Janik 83,38 2007

niewiasty

Polacy w dziesiątkach ogólnoświatowych tablicy jednoletnich

mężczyźni

  • 1936 – 4. Eugeniusz Lokajski, 73,27
  • 1936 – 9. Walter Turczyk, 70,53
  • 1953 – 2. Janusz Sidło, 80,15
  • 1954 – 3. Janusz Sidło, 79,03
  • 1954 – 10. Andrzej Walczak, 75,54
  • 1955 – 2. Janusz Sidło, 80,07
  • 1956 – 2. Janusz Sidło, 83,66
  • 1956 – 5. Jan Kopyto, 81,12
  • 1957 – 3. Jan Kopyto, 83,37
  • 1957 – 5. Janusz Sidło, 82,98
  • 1958 – 3. Janusz Sidło, 81,97
  • 1958 – 9. Jan Kopyto, 78,37
  • 1959 – 2. Janusz Sidło, 85,56
  • 1960 – 1. Janusz Sidło, 85,14
  • 1961 – 8. Janusz Sidło, 82,12
  • 1962 – 4. Marian Machowina, 81,27
  • 1962 – 6. Janusz Sidło, 80,98
  • 1963 – 5. Janusz Sidło, 82,27
  • 1964 – 2. Janusz Sidło, 85,09
  • 1964 – 3. Władysław Nikiciuk, 84,89
  • 1965 – 3. Janusz Sidło, 85,50
  • 1966 – 4. Janusz Sidło, 84,86
  • 1966 – 7. Władysław Nikiciuk, 83,16
  • 1968 – 7. Władysław Nikiciuk, 86,10
  • 1968 – 10. Janusz Sidło, 84,40
  • 1969 – 5. Władysław Nikiciuk, 85,08
  • 1969 – 7. Janusz Sidło, 83,80
  • 1970 – 8. Janusz Sidło, 86,22
  • 1976 – 4. Piotr Bielczyk, 90,78
  • 1986 – 6. Stanisław Górak, 84,40 (pryncypał typ)
  • 1986 – 9. Zbigniew Bednarski, 82,28 (pryncypał klasa)
  • 2000 – 7. Dariusz Trafas, 87,17
  • 2002 – 7. Dariusz Trafas, 86,77
  • 2009 – 9. Adrian Markowski, 84,85

niewiasty

  • 1927 – 8. Maria Malinowska, 33,30
  • 1928 – 7. Maria Malinowska, 36,90
  • 1930 – 10. Genowefa Kobielska, 36,24
  • 1931 – 10. Maria Kwaśniewska, 36,60
  • 1935 – 10. Maria Kwaśniewska, 41,38
  • 1936 – 6. Maria Kwaśniewska, 44,03
  • 1945 – 10. Maria Kwaśniewska, 39,10
  • 1954 – 10. Jadwiga Majka, 47,03
  • 1955 – 5. Urszula Figwer, 51,18
  • 1955 – 8. Jadwiga Majka, 49,87
  • 1956 – 7. Urszula Figwer, 51,95
  • 1957 – 5. Urszula Figwer, 53,28
  • 1958 – 6. Urszula Figwer, 53,68
  • 1959 – 6. Urszula Figwer, 54,13
  • 1960 – 2. Urszula Figwer, 57,77
  • 1967 – 4. Daniela Jaworska, 58,68
  • 1968 – 3. Daniela Jaworska, 59,64
  • 1969 – 2. Daniela Jaworska, 60,56
  • 1970 – 2. Daniela Jaworska, 61,44
  • 1970 – 4. Ewa Gryziecka, 59,48
  • 1971 – 1. Ewa Gryziecka, 62,10
  • 1971 – 2. Daniela Jaworska, 62,06
  • 1972 – 2. Ewa Gryziecka, 62,70
  • 1973 – 5. Daniela Jaworska, 62,30
  • 1974 – 3. Felicja Kinder, 63,08
  • 1975 – 9-10. Ewa Gryziecka, 61,14
  • 1989 – 9. Mariola Dankiewicz, 65,56
  • 1991 – 9. Genowefa Patla, 65,96
  • 2005 – 7. Barbara Madejczyk, 63,03
  • 2006 – 8. Barbara Madejczyk, 64,08

Zobacz same

  • Medaliści igrzysk olimpijskich:
    • mężczyźni
    • świniarek
  • Polscy oszczepnicy
  • Oszczepnicy

Bibliografia

  • Jerzy Szymonek, Janusz Rozum: Osiągnięcia Polskiej Lekkiej Atletyki w 40-leciu PRL. Rzut oszczepem mężczyzny.. Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 1984.
  • Mała Encyklopedia Sportu, wolumen I.. Warszawa: Wydawnictwo Sport operacja logiczna Turystyka, 1984. ISBN 83-217-2565-1.
  • Biuletyn Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. Warszawa: 1999.
  • Encyklopedia (statystyczna) krajowej rozkosznej atletyk. Warszawa: 1994.
  • Jerzy Waśko: Polscy lekkoatleci na listach powszechnych 1921-2002. Warszawa – Zamość: 2003.
  • Henryk Kurzyński, Stefan Pietkiewicz, Janusz Rozum, Tadeusz Wołejko: Historia Finałów Lekkoatletycznych Mistrzostw Polski 1920-2007. Konkurencje męskie. Szczecin – Warszawa: Komisja Statystyczna PZLA, 2008. ISBN 978-83-61233-20-6.
  • Serwis Komisji Statystycznej Polskiego Związku Lekkiej Atletyki (pol.). [dojazd 1 października 2008].
  • Serwis Barbary Madejczyk (pol.). [dostęp 1 października 2008].
  • Statystyki własnej łagodnej atletyk (pol.). [dojazd 1 października 2008].
  • Asko Koski’s Asko Koski’s – Javelin World (ang.). [wejście 1 października 2008].
  • Serwis IAAF (ang.). [dojście 1 października 2008].

Kategorie: Bez kategorii

Zostaw odpowiedź